Ψηφιακή τέχνη και επιμέλεια: Νέοι ορίζοντες στην επιμελητική διαδικασία

Η ψηφιακή τέχνη έχει αναδειχθεί σε ένα δυναμικό και καινοτόμο μέσο, που αμφισβητεί τις παραδοσιακές έννοιες της επιμέλειας και της έκθεσης. Για τους επαγγελματίες πολιτισμού που επιδιώκουν να ασχοληθούν με αυτό το ανερχόμενο πεδίο, η πλοήγηση στην πολυπλοκότητα της επιμέλειας της ψηφιακής τέχνης απαιτεί κατανόηση τόσο των τεχνικών πτυχών της όσο και των εννοιολογικών της βάσεων.

Εξερευνώντας τη ψηφιακή τέχνη

Η τέχνη σήμερα εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς και εισέρχεται στον ψηφιακό κόσμο. Δεν είναι πλέον απλώς μια πειραματική ιδέα, αλλά μια πραγματικότητα. Νέοι καλλιτέχνες εξερευνούν προοπτικές και δημιουργούν με τρόπο που πριν ήταν αδιανόητος. Το Web3 παίζει καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη μετάβαση, αλλάζοντας τον τρόπο που αλληλεπιδρούμε με την τέχνη.

Η ψηφιακή τέχνη μπορεί να αποτυπώνεται σε διαδραστικές εγκαταστάσεις και εμπειρίες εικονικής πραγματικότητας ή να αναπτύσσεται από αλγορίθμους. Ένα από τα χαρακτηριστικά της είναι η εξάρτησή της από την τεχνολογία τόσο ως μέσο όσο και ως καμβάς. Έτσι, σε αντίθεση με τις παραδοσιακές μορφές τέχνης, η ψηφιακή, συχνά θολώνει τα όρια μεταξύ του εκθεσιακού σχεδιασμού, της διαχείρισης του χώρου και της χρήσης των πολυμέσων.

Προκλήσεις και δυνατότητες στην επιμέλεια της ψηφιακής τέχνης

Όσο οι ψηφιακοί χώροι που κανείς μπορεί να εκθέσει αυξάνονται, χρειάζεται μια εξειδικευμένη επιμελητική ματιά για να δημιουργηθεί νόημα από την πληροφοριακή υπερφόρτωση.

Σε μια έκθεση σε φυσικό χώρο, οι επιμελητές κάνουν επιλογές που αποκλείουν άλλες, πλαισιώνοντας το περιεχόμενο με συγκεκριμένους τρόπους και μέσα. Αντιθέτως, στους ψηφιακούς χώρους, η επιμελητική ματιά περιορίζεται και από τον προγραμματιστή ή τις διαθέσιμες τεχνολογίες.

Ως εκ τούτου, οι επιμελητές πρέπει να παρακολουθούν τις τεχνολογικές εξελίξεις και να αγκαλιάζουν την καινοτομία στις εκθεσιακές στρατηγικές τους. Ακόμα, η συνεργασία με καλλιτέχνες που ειδικεύονται στις αναδυόμενες τεχνολογίες, την αξιοποίηση διαδραστικών οθονών και εμπειριών επαυξημένης πραγματικότητας ή ακόμη και την ενσωμάτωση της τεχνολογίας blockchain για την αυθεντικοποίηση των ψηφιακών έργων τέχνης είναι απαραίτητη.

Συγκεκριμένα, τα μέσα, τα υλικά, η χρήση των δικτύων ή των κινητών μέσων έχουν αντίκτυπο στο ρόλο του επιμελητή. Σε μια ψηφιακή έκθεση, ο τελευταίος συζητά πλέον με μια διαφορετική ομάδα εμπλεκόμενων μερών – από τον καλλιτέχνη και τον προγραμματιστή μέχρι τους τεχνικούς της έκθεσης και, φυσικά, το κοινό.

Πέρα από αυτό, η διαχείριση του χώρου και των έργων τέχνης διαφέρουν. Κατά τη διάρκεια της «εγκατάστασης» ενός έργου τέχνης, είναι απαραίτητο να αποσαφηνιστεί η τεχνική υποδομή και οι συνθήκες παρουσίασης που σχετίζονται με το έργο.

Μια ψηφιακή έκθεση περιλαμβάνει συχνά την αναδιαμόρφωση υφιστάμενων έργων, τα οποία μπορεί να προσαρμοστούν σε μία συγκεκριμένη χωρική κατάσταση – για παράδειγμα, παρουσίαση ως προβολή, σε επίπεδη οθόνη, ή σε υπολογιστή. Οι αναλογίες μεγέθους μπορεί να αλλάξουν, ο εξοπλισμός που χρησιμοποιείται ενδέχεται να διαφορετικός και ούτω καθεξής. Απαιτείται επάρκεια μέσων και σχετική τεχνογνωσία.

NFTism

Ο επιμελητής σε αυτή την περίπτωση γίνεται ένας παραγωγός (εικόνας) ή σκηνοθέτης που πρέπει να διαχειριστεί τα ψηφιακά έργα τέχνης σε ένα περιβάλλον με διαφορετική μορφή κάθε φορά. Η δομή της ψηφιακής έκθεσης μπορεί να γίνει πολύ πιο ευέλικτη (και ακόμη και μεταβαλλόμενη) συγκριτικά με την αρχιτεκτονικά καθορισμένη αφήγηση ή δομή ενός φυσικού εκθεσιακού χώρου.

Από την άλλη, η επιλογή περιβάλλοντος, του σεναρίου και της συνολικής σκηνογραφίας προσφέρει μεγάλη ελευθερία. Το σκηνικό και τα έργα τέχνης μπορούν να αποτελέσουν το σημείο εκκίνησης και κεντρικό σημείο εστίασης της ιδέας της έκθεσης και να επηρεάσουν την αντίστοιχη επιλογή, μεθόδους παραγωγής ή τα μέσα παραγωγής.

Συνεπώς, ο επιμελητής μιας ψηφιακής έκθεσης οφείλει να κατανοήσει τους διάφορους τρόπους δράσης και τις συνθήκες που η επιμέρους παραγωγή και παρουσίαση συνεπάγονται, τόσο τεχνικά όσο και από άποψη περιεχομένου, προκειμένου να είναι σε θέση να τα χρησιμοποιήσει πλήρως και δημιουργικά.

Παράλληλα, όπως συμβαίνει με κάθε μορφή τέχνης, η προσβασιμότητα και η συμμετοχικότητα είναι πρωταρχικής σημασίας ζητήματα κατά την επιμέλεια ψηφιακών έργων τέχνης. Οι επιμελητές πρέπει να διασφαλίζουν ότι οι εκθέσεις τους είναι προσβάσιμες σε άτομα με διαφορετικό υπόβαθρο και ικανότητες, συμπεριλαμβανομένων των ατόμων με αναπηρία ή περιορισμένη πρόσβαση στην τεχνολογία.

Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει την παροχή εναλλακτικών μορφών για το ψηφιακό περιεχόμενο, όπως ηχητικές περιγραφές ή απτικές οθόνες, τη διασφάλιση ότι οι εκθεσιακοί χώροι είναι προσβάσιμοι σε αναπηρικό αμαξίδιο ή την παροχή διαδικτυακής πρόσβασης σε ψηφιακά έργα τέχνης για απομακρυσμένα κοινά. Δίνοντας προτεραιότητα στην προσβασιμότητα και τη συμμετοχικότητα, οι επιμελητές μπορούν να προωθήσουν μια πιο ποικιλόμορφη και χωρίς αποκλεισμούς κοινότητα τέχνης, όπου όλοι έχουν την ευκαιρία να ασχοληθούν με την ψηφιακή τέχνη και να την εκτιμήσουν.

Παραδοσιακά, η επιμέλεια, περιλαμβάνει την επιλογή, την έκθεση και τη συνολική διαχείριση των έργων τέχνης.  Σήμερα, αν και η πρόσβαση στις ψηφιακές τεχνολογίες εξακολουθεί να είναι άνιση, η ψηφιακή επιμέλεια είναι πιο δημοκρατική από ποτέ.

Αφήστε ένα σχόλιο...

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Scroll to Top