Επιμελητής βιωσιμότητας: Ο επαγγελματίας που χρειάζονται τα μουσεία

Εκτός από τα σχέδια βιωσιμότητας, τα μουσεία ανταποκρίνονται στις προκλήσεις δημιουργώντας νέες θέσεις, όπως ο επιμελητής για την κλιματική αλλαγή ή την αειφορία. Αυτός ο ρόλος σηματοδοτεί μια νέα πορεία για τον κλάδο.

Ο ρόλος της βιωσιμότητας στα σημερινά μουσεία

Οι οργανισμοί αντιμετωπίζουν και προετοιμάζονται ολοένα και περισσότερο για τις δυσμενείς επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Πλέον, μπορούμε να βρούμε πολλά παραδείγματα μουσείων που έχουν αναπτύξει σχέδια βιώσιμης ανάπτυξης.

Το ενδιαφέρον των επαγγελματιών σε παγκόσμιο επίπεδο περιστρέφεται γύρω από την έννοια της βιωσιμότητας και τους τρόπους να επιτευχθεί. Για τα μουσεία, η αειφορία δε συνεπάγεται μόνο εφαρμογή «πράσινων» λύσεων, αλλά υιοθέτηση μιας φιλοσοφίας που είναι ικανή να επηρεάσει τις κοινότητες.

Για αυτό το λόγο, πλέον πολλοί πολιτιστικοί φορείς επιλέγουν να δημιουργήσουν θέση εργασίας για Επιμελητή Αειφόρου Ανάπτυξης. Ο ρόλος αυτός λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον οργανισμό και την κοινότητα, ενώ δημιουργεί ευκαιρίες για συνεργασίες με ειδικούς εντός ή εκτός του πολιτιστικού κλάδου

Ποιο είναι το υπόβαθρό και οι εργασίες του επιμελητή αειφορίας ή βιωσιμότητας;

Οι επαγγελματίες αυτοί, παράλληλα με τη μουσειολογία, συνήθως έχουν ακολουθήσει σπουδές για τη βιοποικιλότητα ή την οικολογία. Είναι σημαντικό να διαθέτουν δεξιότητες και γνώσεις σχετικά με τη λήψη αποφάσεων αλλά και την καθοδήγηση ομάδων για την επίτευξη συγκεκριμένων και καίριων στόχων.

Στο πλαίσιο των εργασιών τους ερευνούν τα ήδη υπάρχοντα σχέδια βιωσιμότητας τόσο σε τοπικό όσο και διεθνές επίπεδο. Αυτό επιτρέπει στο ίδρυμα να ευθυγραμμίζει τη λειτουργία και τις δραστηριότητες του με αυτά. Τα περισσότερα βασίζονται στους 17 Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης, που έθεσε ο ΟΗΕ το 2015 για ένα πιο δίκαιο και βιώσιμο μέλλον.

Η εστίαση στη βιωσιμότητα επιτρέπει στον επιμελητή αειφορίας να εξερευνήσει και να αξιολογήσει τις διάφορες διαθέσιμες επιλογές με βάση τις βέλτιστες πρακτικές και την εμπειρία άλλων στον τομέα. Στη συνέχεια, μεταφέρει αυτές τις ιδέες και προτάσεις στην ομάδα για συζήτηση και εξέταση της εφαρμογής τους στις δραστηριότητές του ιδρύματος.

Ταυτόχρονα, αναζητά χρηματοδότηση για την υλοποίησή τους. Εξαιτίας του χρόνου που απαιτείται αλλά και της εξειδικευμένης γνώσης, είναι αναγκαία η ενασχόληση ενός ειδικού επιμελητή. Αυτό επιτρέπει στο υπόλοιπο προσωπικό να εξερευνήσει τις δυνάμεις του, βοηθώντας στην αποτελεσματική υλοποίηση έργων χωρίς να ασκείται αδικαιολόγητη πίεση στα καθήκοντά του.

Το Depot Boijmans Van Beuningen του MVRDV, Ο βραβευμένος κήπος στον τελευταίο όροφο του έργου βρίσκεται σε ύψος 35 μέτρων, με 75 μεγάλες σημύδες φυτεμένες στην οροφή είναι ο πρώτος στο είδος του. | Πηγή: Maja Miklic / Unsplash

Τι νέο φέρνει ο ρόλος αυτός;

Συνήθως στους πολιτιστικούς, και όχι μόνο, οργανισμούς, η βιωσιμότητα γινόταν περισσότερο σε ad hoc βάση, με κάποιο μέλος του προσωπικού. Αυτό προστίθετο στα καθήκοντα και τα πολλά άλλα «καπέλα» που πιθανότατα φορούν στον τομέα των μουσείων που είναι εξαιρετικά υποχρηματοδοτούμενα και υποστελεχωμένα.

Δυστυχώς, αυτό σημαίνει ότι κάθε φορά που κάποιος πρέπει να επικεντρωθεί στον ρόλο για τον οποίο πληρώνεται, η βιωσιμότητα έρχεται σε δεύτερη μοίρα και η πρόοδος επιβραδύνεται. Επίσης, εάν αυτό το μέλος του προσωπικού φύγει, όλη αυτή η δουλειά χάνεται.

Η ύπαρξη εξειδικευμένου προσωπικού για τον συντονισμό του σχεδίου βιωσιμότητας σε ένα μουσείο, ειδικά εκείνων που διεξάγουν έρευνα ή εστιάζουν στο σχεδιασμό των εκθεμάτων, είναι απαραίτητη. Αυτό επιτρέπει την ανάπτυξη και την πρόοδο του φορέα.

Τα μουσεία τελικά αναζητούν επιμελητές βιωσιμότητας;

Τα μουσεία είναι συχνά μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί και αποτελούν μέρος ενός τομέα που υποχρηματοδοτείται. Ειδικά, όμως, όσα επενδύουν στον σχεδιασμό πρωτοβουλιών εξοικονόμησης ενέργειας, την εξεύρεση κεφαλαίων/επιχορηγήσεων, είναι επιτακτική ανάγκη να διαθέτουν επιμελητή κλιματικής αλλαγής.

Τέτοιες θέσεις γίνονται όλο και πιο συνηθισμένες στο εξωτερικό, αλλά ο ακριβής αριθμός είναι δύσκολο να προσδιοριστεί. Πολλά ιδρύματα χρησιμοποιούν τον τίτλο «υπεύθυνος βιωσιμότητας» για αυτούς τους ρόλους. Οι «επιμελητές βιωσιμότητας» είναι κάπως πιο σπάνιοι, καθώς αφοσιώνονται περισσότερο στην έρευνα, στις δραστηριότητες ανάπτυξης εκθέσεων και προβολής και στις εργασίες υποδομής.

Στον πολιτιστικό κλάδο, η θέση αυτή εμφανίζεται ως «επιμελητής βιωσιμότητας», «επιμελητής ανθρώπινης οικολογίας» και «επιμελητής κλιματικής αλλαγής». Η μείωση του κόστους, ο εξορθολογισμός των διαδικασιών και η δημιουργία βιώσιμων πρακτικών είναι ζωτικής σημασίας στοιχεία που χρειάζονται τα μουσεία και απαιτούν προσωπικό.

Ο μουσειακός κλάδος θα πρέπει να κλίνει προς αυτόν τον ακτιβισμό και να είναι όλο και πιο παθιασμένος για την κλιματική αλλαγή. Πολλά μουσεία κάνουν ήδη εκτεταμένες εργασίες για την επίτευξη της βιωσιμότητας.

Η λήψη σημαντικών αποφάσεων, η σωστή πλαισίωση στο θέμα της κλιματικής αλλαγής, είναι κάτι που χρειάζεται να κάνουν τα μουσεία σε όλο τον κόσμο. Παράλληλα, αυτές οι πρακτικές θα πρέπει να επεκταθούν στην παρουσίαση των εκθεμάτων και τη μετάδοση μηνυμάτων για την ενεργοποίηση των κοινοτήτων.

Αφήστε ένα σχόλιο...

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Scroll to Top