Αναπτύσσοντας τη συλλογή και το δίκτυο συνεργατών του μουσείου

Πολιτιστικοί οργανισμοί και επαγγελματίες του κλάδου ασχολούνται με την συλλογή και την ανάπτυξη της, η οποία περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τις αγορές.

Οι αποκτήσεις

Οι αποκτήσεις – είτε μέσω αγοράς, δωρεάς ή κληροδοτήματος – ευθυγραμμίζονται με την αποστολή του οργανισμού. Ως επαγγελματίες με εξειδικευμένες γνώσεις, οι επιμελητές είναι υπεύθυνοι για την πρόταση, τον εντοπισμό και την έρευνα όλων των αποκτήσεων.

Παρά το σημαντικό τους ρόλο, δεν έχουν τον απόλυτο λόγο για το εάν ένα έργο θα ενταχθεί τελικά στη συλλογή. Αυτό είναι συνήθως συνολική ευθύνη μιας επιμελητικής ομάδας, του διευθυντή, της επιτροπής αγορών, ενδεχομένως κάποιας συμβουλευτικής ομάδας ή/και του Διοικητικού Συμβουλίου.

Συλλογή: Πολιτικές και διαδικασίες αγορών

Οι επιμελητές θα πρέπει να διασφαλίσουν ότι ο οργανισμός τους έχει μια σταθερή πολιτική διαχείρισης συλλογών που καλύπτει τα νομικά, οικονομικά και ηθικά ζητήματα γύρω από αυτές, ιδίως την προέλευση. Αν ο οργανισμός δεν έχει πολιτική συλλογών, οι επιμελητές οφείλουν να συνεργαστούν με τη διεύθυνση για να την αναπτύξουν. Αποτελεί ευθύνη του επιμελητή να βεβαιωθεί ότι οποιαδήποτε πολιτική συλλογών αφορά στη διατήρηση της συλλογής εκφράζει τις αρχές της διαφορετικότητας, της ένταξης και της ανάγκης αναθεώρησης των παραδοσιακών αφηγήσεων.

Όταν κάποιος εξετάζει μια νέα θέση εργασίας, θα πρέπει να ζητήσει αυτήν την πολιτική από τον εκάστοτε οργανισμό κατά τη διαδικασία της συνέντευξης. Αν ο οργανισμός δεν έχει πολιτική συλλογών, οι επιμελητές θα πρέπει να συνεργαστούν με την ηγεσία τους για να την αναπτύξουν.

Μια γκαλερί, ένας δημόσιος ή άλλος σχετικός οργανισμός που συμμετέχει σε αγορές θα πρέπει να έχει μια επίσημη πολιτική, ως μέρος της γενικότερης στρατηγικής (όπως η ανάπτυξη συλλογής). Ειδάλλως, θα υπάρχει έλλειψη στη διαδικασία ελέγχου, με αμφίβολα αποτελέσματα και επιπτώσεις.

Η πολιτική αυτή θα πρέπει να ορίζει σαφώς διαδικαστικά θέματα, όπως κατευθυντήριες γραμμές για την παρουσίαση των αποκτήσεων προς εξέταση στους υπεύθυνους λήψης αποφάσεων του οργανισμού. Αναλυτικότερα:

• Την αναφορά απαιτήσεων για σωστή έρευνα προέλευσης, το πλαίσιο της εργασίας, την περιγραφή του δημοσιονομικού κόστους οποιασδήποτε απόκτησης πέραν της απλής τιμής της.

• Τα έξοδα έρευνας, νομικής υποστήριξης, εγκατάστασης, συντήρησης και συνεχούς φροντίδας.

• Την περιγραφή των ηθικών προτύπων που θα λαμβάνονται υπόψη για οποιαδήποτε αγορά.

• Την πιθανή επί πληρωμή συνεργασία με ειδικούς εμπειρογνώμονες, στην περίπτωση που οι επιμελητές προτείνουν κάποια απόκτηση που αφορά τη συλλογή και είναι εκτός των πεδίου τους ή/και έλλειψης των πόρων για την κατάλληλη έρευνα προέλευσης.

Πηγή: Simon Lee / Unsplash

Κατά τον εντοπισμό πιθανών αγορών για τη συλλογή (όπως στην αναζήτηση δανείων), οι επιμελητές αναμένεται να αναπτύξουν και να διατηρήσουν σχέσεις με συναδέλφους σε άλλους οργανισμούς τέχνης, οίκους δημοπρασιών, εμπόρους, συλλέκτες, καλλιτέχνες και ιδρύματα. Ένα τέτοιο δίκτυο, συχνά, ειδοποιεί έναν επιμελητή για διαθέσιμα έργα ή/και παρέχει σημαντικές πληροφορίες σχετικά με αυτό

Στη διαδικασία εξέτασης μιας πιθανής αγοράς, οι επιμελητές καθοδηγούνται από τα ίδια ηθικά και πρότυπα διαδικασιών που ισχύουν για τα δάνεια. Αυτά περιλαμβάνουν την προέλευση, τη γνησιότητα, τους όρους μεταφοράς ή/και τους ηθικούς προβληματισμούς γύρω από το έργο ενός δωρητή, καλλιτέχνη ή/και πωλητή.

Είναι ευθύνη του επιμελητή να ερευνήσει και να εξετάσει το πλήρες ιστορικό του αντικειμένου και να παρέχει αυτές τις πληροφορίες με διαφανή τρόπο. Κατά την επικοινωνία για την εξασφάλιση ενός έργου, οι επιμελητές καλούνται να γνωρίζουν την αγοραία αξία του.

Με την απόκτηση του έργου, καταγράφονται αναλυτικές σημειώσεις σχετικά με τις φυσικές συνθήκες παρουσίασης του. Στην περίπτωση έργου ενός ζωντανού καλλιτέχνη ο οργανισμός ζητά από τον καλλιτέχνη να συμπληρώσει ένα ερωτηματολόγιο σχετικά με τις συνθήκες παραγωγής του έργου και την προβολή του, καθώς και κάθε άλλο σχετικό στοιχείο που το αφορά.

Αν η αγορά προέρχεται από μια γκαλερί, ο επιμελητής ερευνά και εξετάζει όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά με το έργο, τη δημιουργία του, κάθε νομική τεκμηρίωση που σχετίζεται με τη δημιουργία και την ιδιοκτησία του (συμπεριλαμβανομένης της πνευματικής ιδιοκτησίας).

Κοινές αποκτήσεις

Όλο και περισσότερο, οι οργανισμοί συνεργάζονται μεταξύ τους για να αποκτήσουν από κοινού έργα τέχνης. Οι κοινές αποκτήσεις μπορούν να βοηθήσουν τους εμπλεκόμενους οργανισμούς να αναπτύξουν τις συλλογές τους ενώ ταυτόχρονα μοιράζονται το κόστος. Σε αυτόν τον τύπο αγοράς ισχύουν οι ίδιες πολιτικές και διαδικασίες, όπως όταν ένας οργανισμός πραγματοποιεί μια αγορά χωρίς συνεργάτη.

Ωστόσο, πέρα από τον οικονομικό σκέλος, πρέπει να εξεταστεί η διατήρηση μιας κοινής αγοράς, συνυπολογίζοντας τα κόστη και τα ζητήματα διατήρησης καθώς τα έργα αυτά μεταφέρονται αρκετά συχνά μεταξύ των εμπλεκόμενων οργανισμών.

Επιπλέον, κάθε οργανισμός μπορεί να έχει διαφορετικά επίπεδα πόρων, προσδοκίες σχετικά με την πληρωμή, την έκθεση της συλλογής, τον χρόνο προβολής, τη διατήρηση, την πρόσβαση και άλλα τα οποία ρυθμίζονται μεταξύ των οργανισμών. Οι εταίροι επιβάλλεται να είναι διαφανείς στους στόχους τους για την κοινή απόκτηση

Επίσης, η σύμβαση μεταξύ των ιδιοκτητών θα πρέπει να ορίζει με σαφείς όρους σχετικά με τα σενάρια πώλησης ενός έργου αλλά της παραίτησης από την ιδιοκτησία του. Τέλος, οι αγορές μεταξύ οργανισμών σε δύο διαφορετικές χώρες, γίνονται με διαφορετικούς ισχύοντες νόμους και κανονισμούς

Συνολικά, οι νέες αποκτήσεις είναι σημαντικό, πέρα από την ένταξη νέου περιεχομένου στη συλλογή, να στοχεύουν στη συμμετοχή καλλιτεχνών από υποεκπροσωπούμενες κοινότητες και κουλτούρες, αλλά και την δημιουργία νέων αφηγήσεων.

Αφήστε ένα σχόλιο...

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Scroll to Top